ไม่ได้มีไรดีขึ้น ไม่มี และไม่มี สักนิด

ไม่ได้มีคัยรู้สึกดีเลยที่เป็นตอนนี้

ไม่เคย ไม่เคย.........

.

.

.

เฮ้อ

ตอบไม่ได้กับคำถามที่กำลังเกิดขึ้นมากมาย

decจบ เราก้อควรจะจบ1เดือน ทำใจให้ได้

ก้อแค่หวังมาตลอด2ปี

ขอตกลงมาทีละขั้นๆถึงพิ้นแล้วมานจะได้เจ็บน้อยลง

ดีกว่าวันนั้นตกลงมาตู้มเดียว เจ็บเจียนตายยยยยยยยยยยยยยย~~

5555+

ไม่แปลกหรอก ที่ผ่านมาก้อให้มันไปหมดใจ ท้อเท่าไรก้อยังเดินต่อไป

จนถึงวันสุดท้าย ก้อขอบคุนตัวเองเลย หันกลับไปมองแล้ว

ทำได้ไง? สงสารตัวเอง? 55555 แต่เอาเถอะ กุบ้าถึงขนาดนนี้เลยเหรอ?

 บ้างทีถ้าเป็นคัยสักคนมานอาจจะเดินหนีไม่ทำต่อไปอย่างเราแล้วก้อได้

ขอบคุนตัวเองเหอะ ที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ทำในสิ่งที่กุรัก ทนมาได้ขนาดนี้

บอกตัวเอง ไม่ได้ ก้อไม่เสียจัยหรอกนะ

ตอนนี้ไม่อยากพูดอะไร

อยากอยู่เงียบๆ

ไม่อยากพูดจาใดๆ ไม่รู้จะพูดอะไร...และก้อไม่อยากพูด

อยากไปไกลๆ ที่มันไม่มีคนวุ่นวาย

ที่ไม่คัยมาถามอะไรฉันมากมาย

ที่มีแต่ต้นไม้ท้องฟ้า สายลม สายน้ำ ที่ตรงนั้นมันคงดีมากสำหรับเราตอนนี้ --- แต่ตรงไหนล่ะ มันเป็นไปไม่ได้

ทุกวันให้ออกจากบ้านก้อเจอแต่คนที่มากมาย ...เจออะไรไม่รู้ ก้อเลยไม่อยากไปไหน -*-

อยู่บ้านก้อเป็นห้องสี่เหลี่ยม...ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดี นอกจากการหลับตาแล้วให้มันผ่านไปไวๆ

บ้างทีก้อเอากระดานกับกระดาษแผ่นนึงมาวาดไปเรื่อยเปื่อย เผื่อจะไม่ให้คิดอะไรก้อเท่านั้นเอง....

ข้างนอกยังยิ้มได้เป็นบ้างที ยิ้มไปเพื่อให้รู้ว่า กุไม่ได้เป็นไร แม้จะฝืนยิ้มให้ก้อเถอะ

แต่ข้างใน หมดแรงที่จะยิ้มแล้วว่ะ

โอเคๆ .....ก้อแค่ไม่ชอบเวลาตอนนี้ที่สุด อยากให้มันผ่านไป~เร็วๆ

ขึ้นม.6มา ไม่ได้รู้สึกดีเล้ยยย

แต่ก้อขอบคุนเพื่อน611ว่ะ ที่ก่อนสอบเป็นกำลังใจให้กุ

 ปีนี้ไม่ค่อยได้ไปไหนกับพวกเมิงเลย ทัวร์ไหนพลาดหมดดด

ไว้กีฬาสี เต็มที่ๆว่ะ >""""""""<

เดินหน้า กีฬาสี หน้าหนาว ก้อขอร้องตัวเองว่าให้สนุกกับปีสุดท้ายย

ก้อแค่ไม่มีคัยบ้างคนอยู่ข้างๆ เท่านั้นเอง...

ฝากถึงคัยสักคน

ก้อคงรู้ ...ฉันรู้ว่าแกอาจจะลืมไปแล้วว่ายังมีไดอารี่ของฉันมุมนี้อยู่

ดีไม่ดีอาจจะลืมลิงค์นี้มันแล้วก้อได้

แต่ถ้าแกยังจำได้ แกก้อคงเปิดมาเจอบรรทัดนี้

บ้างที ไม่บ้างทีสิบ่อยครั้ง ที่แกน้อยใจฉัน ที่แกอารมณ์เสียกับฉัน

เพราะฉันไม่พูดอะไร เงียบ ตลอด ที่ไม่ตอบ เพราะไม่มีคำแก้ตัวใดๆที่จะเถียงแก

บ้างทีสิ่งที่กรู้สึก สิ่งที่แกคิด บ้างรั้งมันก้อไม่ใช่อย่างที่แกคิด

หลังจากที่ฉันให้ไดอารี่เล่มนั้นกับแก....แกบอกฉันว่าฉันรู้สึกรักแกน้อยลงใช่ไหม

.....หลังจากฉันให้ไดอารี่เล่มนั้นกับแก ฉันก้อแค่หัมห้ามใจไม่ฟุ่งซ่านเกี่ยวกับแก

มันก้อมรมานนะที่ต้องร้องไห้เกือบทุกวันเพราะคิดถึงแก อะไรที่เคยอยู่ใกล้ๆมานก้อหายไป

หลังจากนั้นมันบอกตัวเองตะหลอดถ้ายังเป็นแบบนี้ มันไม่ไหวหรอก...

แล้วจะอ่านหนังสือยังไงไหนเมื่อหัวสมองยังมีแต่เรื่องยังงี้

แล้วฉันก้อทำใจตลอด จนถึงวันนนึงมานก้อทำใจได้

ในหัวตลอดเวลาหลังจากนั้นที่ผ่านมา จะทำยังไงให้มันเป็นความจริงกับสิ่งที่ฉันฝัน

กับปีหน้าที่ฉันจะได้อยู่ใกล้แก

 ถ้าฉันยังเป็นแบบนี้ ฉันกลัวว่ามันจะหลุด

กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้แก กลัวว่าถ้าไกลไปแล้วมันคงไม่ดีแน่

ทุกวันมันก้อเลยคิดว่าต้องพยายามๆ ต้องทำให้ได้ดิ

ทุกวันมานก้อเลยกดดันตัวเอง..มากไป

รุ้นะ ว่าฉันก้อละเลย ความใส่ใจ อะไรดีๆที่มีให้แก

ทั้งที่ในใจฉันคิดถึงเทอตลอด 

 แต่พอได้ยินเสียงเทอทีไร

ไม่เคยบอกว่ารู้สึกแย่แค่ไหน...กับวันๆนึง

 มันอัติโนมัติรับโทรสัพด้วยน้ำเสียงปกติ ด้วยเสียงไม่เป็นไร

แล้วก้อเงียบ ในใจบ้างทีไม่อยากวาง แค่ไม่อยากพูดอะไร 

แต่พอวางไป ...มันก้อแย่ บ้าชะมัด

ตลกตัวเอง ที่แม่งวันๆคิดแต่จะติดไหมๆ

แกตลกฉันมั้ย?

คิดมากจน....ฉันไม่อยากพูดอะไรก้อเพราะไอ้เรื่องนี้

แต่มันก้อไม่ได้หมายความว่าฉันจะรักแกน้อยลง

เพียงแต่...ความรู้สึกมันก้อเท่าเดิม แต่ตอนนี้ฉันคิดมากสะจนไม่อยากพูดอะไร

ไม่อยากไปไหน อยากให้เวลาผ่านไปไวๆ เท่านั้นเอง

ฉันขอแค่แกยืนอยู่ข้างๆฉันก้อพอ แต่ที่แกยืนอยู่ข้างๆฉัน ที่ฉันเป้ฯอยู่ตอนนี้ฉันทำให้แกรู้สึกแย่.....จิงมั้ย

หายไปกับสายลม หรือ??

บ้างสิ่งมันหายไปตั้งนานแล้ว รู้สึกบ้างหรือเปล่า?

.

.

เป็นอะไรปัย ...

เป็นอะไร

มันรู้สึกแย่นะ....

จะไปสอบทามใจให้สบายมาทุกวัน

แต่พูดตรงๆ ทุกวันแค่ไม่คิด  ทุกวันแค่คิดในแง่ดี

ลึกๆ ความคิดแย่ๆ มานอยู่ในใจมากมาย เพียงแต่

ขอแค่สอบเสร็จวันมะรืน มานคงววามคิดมานคงกลับมา

ก่อนเข้าห้องสอบ หรือเข้าห้องสอบ ไม่คิดเห้ไรเลย มานก้อเลยรู้สึกสบายใจ

เพียงแต่เมื่อวานสอบดรออิ้ง มานรู้สึกแปวว

แต่ก้อช่างมานเถอะ กุทำดีที่สุดแล้ว พูดจิงๆนะ

เฮ้อออ

กำลังใจ ขอได้มั้ย จากคนนึง

แต่...มันหายไปกับสายลม

เลิกคิดเถอะ ขอร้องง !! ตัวเองงนะ

ไม่อยากไปสอบด้วยความคิดแบบนี้

พุ่งนี้ของจริง พุ่งนี้สอบของจริงแล้ว ไม่ใช่เล่นๆอย่างสองวันที่ผ่านมา

สอบนิเทศออกแบบ....จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำ ไม่กดดันตัวเอง ...จะทำให้ดี ... วันนี้วันที่รอคอย

ที่ผ่านมาอดทน อดทน อดทนมากก ก้อเพื่อวันพุ่งนี้เป้นต้นไป วันจันทร์สอบเด้กศิลปากร รู้นะว่า

มันเป้นเพียงฝัน แต่ที่ผ่านมา ได้ทำสิ่งที่อยากทำ แล้ว  แม้มันจะไม่ใช่ดังที่ใจต้องการก้อตาม

ที่ผ่านมากดดันตัวเองมาก ร้องไห้ก้อมี มันเครียดมาก มันผานจุดนั้นมาแล้ว

ตอนนี้เลยไม่เครียด เครียดไปก้อไม่มีอะไรดี ...

เอาเป็นว่า ดีที่สุดเท่าจะทำ...

อยากได้กำลังใจจากคัยคนนึง.....แต่ช่างมันเถอะ

คำนั้นของคนนึง อยากให้มันเป็นคำที่ให้กำลังใจในวันที่ท้อ แต่คำนั้นทำให้เราเหนื่อยสะจน ..............ไม่มีอะไรจะเอ่ยออกมา นอกจากน้ำตา

แต่ให้มันผ่านไป.....ผ่านไป

เหมือนไม่มีเทออยู่ข้างๆ เอาเหอะ

...

ทุกอย่างที่คิดมากกับเทอ ฉันคิดว่าฉันคิดไปเอง

จริงมั้ย ?! :] สุดท้ายก้อทิ้งมันไป

แล้วก้อยิ้มเหมือนเดิมล่ะน่า

วานที่ 17 -22 ....วานที่กุรอ ....

สุดท้าย หวังมากก้อตกลงมาเจ็บมา

ผลอ่ะ ก้อพอจะคาดเดาได้ คนเรามันฝันได้ แต่อย่าลืมคงวามเป็นจริง ความจริงที่ปรากฎว่ามันไม่ได้ไง

T______________T

ยิ้มไม่ออกจิงๆ

ป่อยมันไปเหอะ

คุ้มกันมั้ย?~

คำถามคือ

พยายามเต็มที่แล้ว หรือว่า มันไม่ได้จริงๆ/??!

อีก 5 เดือนก้อพ้นการเป็นนัเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

อีก 7 เดือนก้อได้เป็นอิสระ อย่างที่ต้องการ

แต่พอผ่าน 5 เดือนไป คงคิดถึงห้องทับสิบเอ็ดมาก คิดถึงเพื่อนทุกคน คิดถึงโต๊ะ พีเอสพีข้างคลองสุรพล

ที่พวกเราชอบนั่งกัน3-4-5โต๊ะเรียงยาววกันไป ....

แต่พอผ่าน7เดือนนั้นไป ...คงเหงาน่าดู

แต่พอผ่าน 7 เดือนนั้นไปคงเริ่มต้นชีวิตใหม่ๆ.....อะไรใหม่ๆ งเพื่อน สถานที่ การเรียนการใช้ชีวิต

แต่ห่อนถึงตอนนี้ ...รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรให้เต็มที่ในการเป็นนักเรียน

ตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเองอยากเป็นอิสระ....แต่ลืมไปว่า น่าจะอยู่กับที่นี้ มีความสุขกับตอนนี้ เพระอีกไม่นานเราคงต้องคิดถึงตรงนี้มากเลย

แต่ก้อเท่านั้น เมื่อความคิดห้ามไม่ได้ ก้อได้แต่คิดเรื่อยไป ว่ากุต้องการอะไรๆหลายอย่าง ที่อยากทำ

ไม่รู้เหมือนกันจะได้ไปอยู่ตรงที่ไหน ไม่รู้จริงๆว่าจะได้ไปอยู่ใกล้ๆเทอรึเปล่า

ไม่รุ้ว่าจะได้อยู่ตรงที่ที่อยากอยู่มั้ย.........

รู้ว่าจะทำใหเต็มที่....เต็มที่จนเมื่อมานอาจจะไม่ได้อย่างที่ฝันไว้มาตลอด ...ก้อจะภูมิใจว่ากุทำเต็มที่แล้ว

~~~

= ' ' =...........................

^___________________________________________________________________^

อยากไปทะเล .... อยากนั่งบนชายหาดสีขาว นั่งมองน้ำทะเลสีฟ้าใส กับท้องฟ้าสีคราวมีเมฆขาวลอยปุกปุย

มีลมพัดพริ้ววว กับเสียงเคลื่นทะเลกระทบฝั่ง     ...... ----ไม่นาน ไม่นาน กุจะไป

ธรรมชาติ คือ ความจริง ธรรมชาติคือ ความจริงใจ ที่ไม่เคยหลอกใคร ธรรมชาติ คือ สิ่งที่สวยงาม

ต่างกับมนุษย์ ที่ไม่เคยมีความจริงใจ ได้แต่หลอกตัวเองไปวันๆ ....~

...

ปล.

- รอเทอ เมื่อไรจะได้เจอกัน T____________T ที่เจอกันคราวที่แล้วรู้ว่าทำให้ช้ำ กับเวลาที่มีอันน้อยนิด ต่อไปจะไม่ทำแบบนั้นแล้วจริงๆ ....

- .....ทำไมว่ะ...กุอ่ะมันเป็นไร... ถ้ามึงรักคัยสักคน... มึงจะเข้าใจว่า ทำไมมึงต้องรักเขา??~ แล้วทำไมมึงยังรักเขา??~

ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกดี^V^

เธอทั้งนั้น (สุดที่รัก) - groove rider

+ ปีนี้โณงเรียนปิดบ่อยโค่ดเลย

+ วันนี้ดรออิ้งผ่านมีนแล้ววววว โว้ยยย 50-60 คะแนน อ๊ากกก ดีจัย แต่ก้อแค่วาดถุงพลาสติกกับช้อน

+ แต่ได้ยินว่าดรออิ้งผ่าน ดีจัย

+ พุ่งนี้สอบ ดรออิ้ง 2 ชม.ครึ่ง จะเจออะไรหว่า

+ ปากไม่ตรงกับใจ กุล่ะเบื่อตัวเอง

+ ในใจอยากบอกว่าห๊วง ห่วง ไม่อยากให้ไป แต่ปากนั้นบอกว่าไปเถอะ

+ ใจบอกว่ากลับมาได้มั้ย แต่ปากบอกว่าไม่ต้องกลับ ไม่ได้เดือดร้อน ไม่เป็นไร

+ สุดทางนั้น มันจะตอนไหนกัน

+ ไม่ได้อ่านหนังสือมา 3 วัน แล้วโหยยยย

+ เอ๊ะ มันคิดอะไรกันแน่ >_<

+ ขอบจัยสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้เค้า ยังไงเราก้อเพื่อนกัน

+  เธอสุดที่รัก ..... เมื่อไรจะกลับมาให้กอดกันอีกนะ

+ อยากไปเที่ยวภูจอง กับเพื่อนๆ โปรแกรมนี้มานจะมีจิงๆป่าวอ่ะ คุนเพื่อน

+ รักเธอ เสมอ ** คิดถึงวันเก่าๆ จิง

+ ปีนี้อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ จังเลย ตอนนี้

+ มีหวังอยู่ริบหรี่ ริบหรี่ก้อยังดีกว่าไม่มีนิหว่า

+ ทุกครั้งที่ท้อและคิเกียจอ่านหนังสือ

 ท่องไว้  60 day -- dec sU and admission 51 communication art

  + ใกล้แล้วโว้ยย ใกล้ความเป็นจริง ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

+ สติวปี๊ดทอยชั้น ไม่น่าเลย เสียดายเกือบได้ใบประกาศแล้วเชียว

+ เรารักตับ! ตับ ตับ ตับ หัวข้อใหม่ที่ได้มา

+ คิดถึงจ่อยจังงเลย ... รอต่อไป อีกไม่นานเด๋วเค้าจตามไปน๊ะ >''''<

 + ลบHI5 ออกจากชีวิต แล้ว  ไว้entติดเมื่อไรเจอกัน HI5 ถ้าไม่ลบก้อสติแตก

+ หักห้ามใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน ที่ผ่านมาก้อพอแล้ว ตอนนี้พักไว้ก่อนนะ

+  ช่วงนี้เครียด หงุดหงิด ไม่อยากสนทนา มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนาน

+ งด HI5 งดเลาะ ปลีกวิเวก หยุดฟุ้งซ่าน ตั้งใจ!! 2เดือนขอเห๊อะ

+ 1ปี 2 เดือน ที่มีเทอและ ฉัน  ...ขอให้เหมือนเดิมต่อๆไป แค่นี้ก้อพอแล้ว

+  6 เดือนสินะ ที่จะได้ใช้ชีวิตในรั้วน้ำเงินเหลือง และ ที่จะได้เจอหน้าเพื่อน 611 ทุกคน [ไม่นานเลยจิง]

+ กูมันบ้าบอ ดันทุรัง .... แล้วงายยยยยยยย....

+ ตอนนี้อ่านหนังสือทุกวัน พอจะทำได้แล้ว >__< ต้องทำได้ต่อไป

+ คิดถึงวันที่มีจ่อย คิดถึงจริงๆ มันพอจะทำใจได้แล้วกับการห่างแบบนี้

Style :

POP ART

.

.

.

.

คิดอะไรก้อไม่รู้!! คิดอะไร..ที่ไร้สาระ

คิดอะไรที่ทำให้ตัวเองแย่ .....

คงไม่คัยสนจายฉัน เพราะฉันทำตัวไม่ได้ให้คัยสนใจ

ไม่แปลกที่จะถูกละเลย ไม่ได้ใส่ใจ เพราะฉันไม่ได้ใส่ใจเค้า

ไม่แปลกเลยนะ ที่จะไม่มีคัยถามว่าฉันเป็นอะไร~? ไม่แปลก และไม่มีคัยรู้

ก้อแค่อยากอยู่คนเดียว ...แต่เมื่ออยู่คนเดียวก้อไม่ได้ช่วยอะไรเลย

แต่พออยุ่กับคนอื่น มันก้อมีค่าเท่าเดิม

แค่ฉันต้องการเทอเท่านั้น........แล้วเทออยุ่ไหน

ก้อทำอะไรไม่ได้ ทำยังไงๆก้อมีค่าเท่าเดิม

พยายามแล้ว พยายามไม่คิด มันทำไม่ได้

ที่เป็นอยู่แบบนี้ ก้อเพราะเรื่องเธอ อยากให้ตัวเองเป็นเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เทออยู่

แต่ว่า .... ฉันทำไม่ได้เลยว่ะ

เทอจะรู้บ้างไหมว่าแย่

ได้ยินแค่เสียงโทรศัพท์ เสียงฉันที่เป็นคนปกติแต่พอวางสายไปทุกครั้ง

ฉันไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนที่คุยกับเธอเลย อยากให้เธอสบายใจ ฉันเลยไม่อยากบอกว่าแย่แค่ไหน

ก้อตอนนี้กูมันบ้า!! บ้าโครตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต++!!!!

หื้มมม นานจิงๆ

.

.

โอเค

เมื่อวานไปแข่งสตอรี่บอร์ดมาที่อุบล  มี19 จังหวัด ทั่วภาคอีสาน

แต่ละจังหวัด แทบหงายเจอแล้ว แบบฮืออ กุกิ๊กก๊อกโว้ยย

เจออาชีวะ ค่อดเทพเลยแม่งเอ้ยย เจอจังหวัดอื่นๆอีกมากมาย แบบสุดยอดดดดด ว่ะ ช้านกับปรัชชิดซ้าย

ฮืออ แต่ก้อทามต่อไป เรากับปรัช ปั่นๆๆ  6ชม.ผ่านไป จน30 นาทีสุดท้าย แม่งเอ้ยยยย

ติดไฟคับพี่ ยังไม่เสร้จวมบูรณ์ ระบายสีแบบลววกร้อนไปเลยย แถมยังเหลือเขียนบรรยายเสียงด้านล่างภาพอีก 2 ภาพ

วาดเสร็จ เฮ้ออกุมึนไปเลย...ประกาศผลก้อ4โมงครึ่ง ก้อยืนรอบนเวทีตั้งน๊าน

เราก้อไม่ได้หวังอารัยมากมายก้อประกาศผลชนะเลิศ จน รางวัลที่5 รางวัลสุดท้าย ชมเชย

ปรากฎว่า กุกับปรัช เอ๊า แบบ งงเลย ได้เฉยๆๆ 555555555555 ก้อดีจัยว้อยย

แม่งติดอันดับกับเค้า...ทั้งที่วดารูปฮ่วยแตกมาก

พี่ป๊อกโทรมาถามผลงานเลย "ได้ไปแข่งระดับประเทศมั้ย"

กาย "โอ้ยย ได้แค่ชมเชยอ่ะพี่ ......"

พี่ป๊อกอ่ะ ขอโทษ ถ้ากายวาดรูปดีกว่านี้มานอาจะได้ดีกว่านี้ ได้แค่ชมเชย

เป็นเพราะพี่ป๊ฮกแท้ๆ ถึงได้อ่ะ ถ้าไม่มีพี่ป๊อกก้อคงไม่ติดอันดับกับเค้าหรอก

ขอบคุณพี่ป๊อกจิงๆ >_________________________< กายมีผลงานทำพรอต อีก1อานแล้ว

แล้ววันนี้ก้อเรื่องน่าเสียดาย >_< ผลงานที่ส่งไปประกวดศิลปกรรมแห่งชาติบ่ได้เอาไปประกวด

5555555555+ ไม่แปลกหรอก พี่ป๊อกเสียดายอยู่ ผลงานช้านอ่ะเผา อดได้ใบประกาศเลยแม่ง

ไม่น่าเผาเลยกุ T_______T อ๊ากกกกกกกกกกกก แต่ของไอ้ปรัชได้ไปโชว์ในงานศิลปกรรมแห่งชาติ

แม่งเอ้ย ภาพแม่งเทพ ทรหด สมควรอยู่... ดีจัยด้วยเว้ยยย

 ยังเสียดาย ถ้ากุไม่เผางานมานก้อน่ามีโอกาส

ช่างมานเต๊อะ เท่านี้ ก้อถือว่าดีแล้วววสำหรับกุล่ะ

กายยังทำไม่ดีพอ

กายยังวาดคนไม่สมประกอบ ยังวาดช้า

ยังว่าตัวเองอยู่ ทำแบบนี้กุจะสอบติดที่ดีๆกับเค้ามั๊ย

พัฒนาๆ ให้ดีกวนี้ ไอ้ที่ไปแข่งเมื่อวานถ้าวาดเร็วกว่านี้และวาดคนให้ถูกหลัก

มันจะดีกว่านี้  ..........ขอโทษนะพี่ป๊อก ที่ไม่ได้เอารางวัลชนะเลิศมาฝาก

ขอโทษปรัชด้วย ที่ วาดช๊าช้า ถ้ากุวดาเสร็จแล้วก้อมีเวลามาช่วยแกนั่งวาดฉากหลัง

อีกยอ่างเห็นของคนอื่นแล้ว เราสู้อะไรเค้าไม่ได้เลย >___< ตัวพ่องงตัวแม่งง ทงั้นั้น

โอ้ยกู.....................ต้องดีกว่านี้นะเว้ย เอาใหม่ๆๆ

.

.

+

สำหรับเพื่อนกุคนหนึ่ง

มึงคือเพื่อน ..........กูไม่อยากยุ่งไรกับมึงมากมายเด๋วนี้

ไม่อยากให้คัยแซว กุทำไรไม่ถูกว่ะ

ไม่อยากเข้าใกล้มึง มึงเป็นผู้ชายในห้องที่ถือว่าดีที่สุดในห้อง...ใช้ไรก้อง่าย พูดง่าย แต่กุก้อไม่เคยใช้ไรมึงเลย 555

เหอๆ เพื่อนๆแม่งก้อเริ่มรู้ว่ามึงคิดไงกับกู ....

กูก้อพอรู้ว่ามึงคิดไรกับกู เพราะเพื่อนมาบอก.....

ไม่อยากให้มึงใกล้กุ ยิ้มให้กุ มองกุแบบนี้..หรือว่ากุคิดมากว่ะที่เห็นมึงแบบนี้ กุเห็นแล้วอึดอัดว่ะ

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ กุไม่อยากให้เป็นแบบนี้

แต่ก้อยังว่า ห้ามความรุ้สึกคัยไม่ได้ ..ช่างเหอะ

ยังไงส๊า จะเป็นยังไง ทุกวันก้อเป็ฯเพื่อนกัน  กุดีจัยที่เจอเพื่อน 6/11 ทุกคน

และเพื่อนก้อคือเพื่อน ........

.

.

+

เทอคนนั้น เทอที่อยู่ห่างไกล

อาทิตย์หน้าก้อจะกลับมาแล้วสินะ

อีกไม่นานๆๆๆ

เฮ็ออ ห่างกันแบบนี้  มันนานเกินไป แต่ก้อไม่เคยทำอะไรได้

ฉันก้อยังรักเธอคนเดียวทุกวัน ต่อไปต่อไป ...ก้อมีเพียงเธอที่ฉันรัก

ให้นานแค่ไหนฉันก้อจะรอ...รักเทอมาก จนไม่อยากให้เสียเทอไป

บ้างครั้งก้ออจฉาที่เค้าได้ไปไหนกับคนที่รัก แต่ฉัน ..ไม่ได้เจอมาเป็นเดือน ก้อได้แค่มองคนอื่น

แล้วบอกตัวเองมันยังไม่ถึงเวลา

บ้างครั้งแม่งก้ออิจฉา โทรหากันเช้าบ่ายเย็น กุ โทรไปไม่รุจะคุยไร แต่รู้ว่าคิดถึง แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ได้เท่านี้

บ้างครั้งก้อคิดมาก ห่วงเทอจะตาย ว่ามันจะมีคัยใหม่ไหม แต่ทุกครั้งที่คิดผลสุดท้าย บอกตัวเอง ว่าฉันเชื่อใจเทอ มันแค่คิด

แต่สุดท้ายยังไงฉันก้อเชื่อใจเทอ

ปล.

- ฉันต้องทำให้ดีกว่านี้...จำไว้

- คำที่เพื่อนคคนหนึ่งพูด "กูว่ามึงทำไม่ได้หรอกว่ะ" ---กูจำได้ว่ามัน 1 ปีกว่าที่ผ่านมาจำไว้ว่า